Pierwszą propozycją zabawy wspierającej rozwój emocjonalny dziecka jest adaptacja znanej i bardzo lubianej przez dzieci gry w bierki. Gramy wg klasycznych zasad, tzn. rozsypujemy bierki na stole w losowy sposób, po czym pierwszy gracz stara się wyciągnąć pojedynczy patyczek, bez poruszenia pozostałymi. Jeżeli mu się to uda, zatrzymuje patyczek i stara się wyciągnąć kolejny, jeżeli próba się nie uda – kolej przechodzi na następnego gracza.
Modyfikacja dotyczy połączenia kolorów patyczków ze stanami emocjonalnymi. Na początku gry ustalamy, jakim emocjom odpowiadają poszczególne kolory patyczków. Zestawy bierek zawierają zazwyczaj podstawowe kolory (czerwony, niebieski, żółty) oraz często dodatkowy 1-2 kolory (np. zielony, biały lub czarny). Możemy więc utworzyć skojarzenia kolorów i emocji zgodnie z popularnym schematem (prezentowanym np. w książce „Kolorowy potwór”):
Żółty – Radość
Niebieski – Smutek
Czerwony – Złość
Zielony – Spokój
Czarny – Strach
Gracz wyciągając patyczek nazywa kolor i powiązaną z nim emocję, po czym opisuje sytuację, w której doświadczył takiego uczucia (np. czerwony-złość à zezłościłem się kiedy siostra wzięła bez pytania moje lego).
Ważna jest tu akceptująca i wspierająca postawa dorosłego, który ze zrozumieniem i empatią wysłuchuje dziecko, nie zaprzecza jego emocjom i powstrzymuje się od dawania rad i pouczania.
Zabawa w prosty i bezpieczny sposób rozwija świadomość różnych stanów emocjonalnych, pomaga w zwerbalizowaniu uczuć i powiązaniu ich ze zdarzeniami i sytuacjami, które mają/miały miejsce w naszym doświadczeniu. Rozwijanie tych umiejętności przez dzieci stanowi ważny element radzenia sobie z emocjami w życiu codziennym.
Gra stanowi też dobry punkt wyjścia do obserwacji dziecka – jak podchodzi do rywalizacji, czy poszukuje obszarów współpracy, czy czeka na pomoc, czy potrzebuje wsparcia podczas swojego ruchu, czy prosi o nie, czy jest pewne/niepewne siebie, jak reaguje na trudności, jak radzi sobie z porażką, a także jaki jest poziom jego koordynacji wzrokowo-ruchowej. Rozgrywka pozwala też na uzyskanie informacji diagnostycznych, np. obszarów i emocji, które stanowią dla dziecko trudność (gdy dziecko unika wyciągania bierek o określonym kolorze lub unika odpowiedzi na pytanie, kiedy się tak czuło).
Dorosły ma możliwość podczas swojego ruchu dostosować trudność rozgrywki do konkretnego dziecka (np. świadomie popełniając „błąd”, dzięki któremu dziecku łatwiej będzie zdobyć patyczek podczas swojego ruchu;).
Zabawa nie sprawdzi się w przypadku dzieci z problemami w koncentracji uwagi i obniżonej sprawności w obrębie motoryki małej, gdyż tworząc sytuację powtarzającej się porażki demotywuje dziecko i nie daje mu przestrzeni na wyrażenie siebie.
W bierki z uczuciami można grać zarówno w domu całą rodziną, podczas indywidualnych zajęć terapeutycznych z dzieckiem, jak i w niewielkiej grupie terapeutycznej. Terapeuta podczas swojego ruchu w grze niekoniecznie odsłania siebie i swoje emocje, raczej dostosowuje swoje wypowiedzi do potrzeb dziecka, a także modeluje reakcje, ucząc, że nie ma złych-dobrych uczuć, że każdy ma prawo przeżywać daną sytuację właśnie tak, jak przeżywa.